Ενα πολύ ενδιαφερον κείμενο υπό τον τίτλο “Αρμένιοι, Σουηδοί και «τουρκόσποροι», δημοσιεύεται στην “Καθημερινή” μ’ αφορμή την αναγνώριση της γενοκτονίας στον Πόντο απ’ το σουηδικό κοινοβούλιο. Θετει το ζήτημα της νεοελληνικής ιδεολογίας και του αποκλεισμού της μνήμης και της ιστορικής εμπειρίας των μικρασιατικών προσφυγικών πληθυσμών.

Το παραθετουμε αυτούσιο………

“Μια απρόσμενη είδηση από τη Στοκχόλμη ήλθε να προκαλέσει αμηχανία στα κρατικά ΜΜΕ και στους επίσημους διαμορφωτές της κοινής γνώμης πριν από λίγες μέρες. Με πρωτοβουλία της σουηδικής Αριστεράς –σοσιαλδημοκράτες και οικολόγοι– το σουηδικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε στις 11 Μαρτίου τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μαζί μ’ αυτές των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων, προκαλώντας έντονη δυσαρέσκεια στην Τουρκία, δημιουργώντας ρήγμα στις καλές έως εκείνη τη στιγμή σουηδο-τουρκικές σχέσεις.

Για αρκετή ώρα μετά τη γνωστοποίηση της αναγνώρισης, τα ελληνικά κρατικά Μέσα θα αναφέρονται μόνο στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και θα αποκρύπτουν το γεγονός της αναγνώρισης και της γενοκτονίας των Ποντίων. Με μια πρώτη ανάγνωση, το γεγονός αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως μια άρνηση της ελλαδικής κοινωνίας και της κυβέρνησής της να αποδεχτεί ένα πολιτικό γεγονός, απόρροια μιας δυσάρεστης ιστορικής κληρονομιάς, που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τις βεβαρημένες ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ομως, αυτή η διαπίστωση προκύπτει μόνο από την πρώτη επιφανειακή ανάγνωση. Γιατί, μόλις αναλύσεις καλύτερα τη νεοελληνική ιδεολογική συγκρότηση, θα σου αποκαλυφθεί μια κυρίαρχη ιδεολογική κατασκευή, που αμφισβητεί τις γενοκτονίες των χριστιανικών κοινοτήτων από τους Τούρκους εθνικιστές κατά την εποχή της διάλυσης της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η αντιπροσφυγική κληρονομιά της ελληνικής πολιτικής ζωής από το 1922 δεν εξαλείφθηκε, όπως νομίζουν πολλοί ρομαντικοί. Απλώς μεταλλάχθηκε και πήρε άλλες μορφές εξίσου επώδυνες. Μπορεί να έχει ξεχαστεί ότι ένα μεγάλο μέρος της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας εκφραζόταν κατά το Μεσοπόλεμο με την απαίτηση του φιλομοναρχικού εκδότη του «Πρωινού Τύπου» Νίκου Κρανιωτάκη το 1933, να επιβληθεί στους πρόσφυγες να φορέσουν κίτρινα περιβραχιόνια για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι «καθαρόαιμοι Ελληνες».

Μπορεί σήμερα η αντιπάθεια προς τους πρόσφυγες να μην εκφράζεται όπως συνέβη το 1935 με την πυρπόληση του προσφυγικού οικισμού στο Βόλο από τις παρακρατικές συμμορίες, όταν, όπως γράφει ο Σπύρος Λιναρδάτος: «Αντιβενιζελικοί μπράβοι βάζουν φωτιά στα προσφυγικά παραπήγματα και γίνεται στάχτη μαζί με την περιουσία των προσφύγων κι ένας νεαρός πρόσφυγας που δεν πρόλαβε να φύγει…».

Σήμερα το αντιπροσφυγικό συναίσθημα εκφράζεται με άλλο τρόπο. Με την υποτίμηση και περιφρόνηση της απόπειρας των προσφυγικών οργανώσεων να ενσωματώσουν στο εθνικό ιστορικό αφήγημα και τη δική τους ιδιαίτερη εμπειρία. Η βιαιότητα της απόρριψης των προσφυγικών απόψεων ανέδειξε τη διαιώνιση της αντίθεσης των «αυτοχθόνων» με τους «πρόσφυγες» και την ανθεκτικότητα των ερμηνειών που διαμορφώθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τόσο από τους φορείς του κράτους όσο και της Αριστεράς. Η τάση αυτή θα είναι ιδιαιτέρως έντονη στο χώρο της νεοελληνικής ιστοριογραφίας. Ζητήματα όπως η πολιτική του τουρκικού εθνικισμού στην Ανατολή και οι γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, καθώς και οι σταλινικές διώξεις, που έγιναν λίγο αργότερα στη Σοβιετική Ενωση, δεν θα απασχολήσουν ούτε κατ’ ελάχιστον τους κυρίαρχους ελλαδικούς ιστοριογραφικούς προσανατολισμούς.

Εξαιρετικά διατύπωσε αυτή τη σχέση η Χρ. Κουλούρη, με αφορμή την εμφάνιση ενός Δεξιού αναθεωρητισμού που αποσκοπούσε στην αποκατάσταση των υπαιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής με την αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ: «…ξαναφέρνει στο προσκήνιο τη σύγκρουση Ελλαδιτών και προσφύγων, μια σύγκρουση που έχει καθορίσει την προσφυγική μνήμη, καθώς και το αίσθημα αποκλεισμού της προσφυγικής μνήμης από την επίσημη ιστορία».

Η αναγνώριση του γεγονότος ότι διεπράχθη γενοκτονία κατά των ελληνικών πληθυσμών στην Ανατολή από τον καθ’ ύλην αρμόδιο διεθνή ακαδημαϊκό οργανισμό, τον International Association of Genocide Scho-lars – IAGS, ή η παραδοχή του ιστορικού αυτού γεγονότος από σημαντικούς Τούρκους ιστορικούς, ελάχιστα άλλαξε τα παραδοσιακά αρνητικά στερεότυπα της ιστοριογραφίας μας.

Με τον ίδιο τρόπο θα παραγνωριστούν υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, όπως αυτό της προσφυγιάς κατά τη δεκαετία του ’90 των δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων από την πρώην Σοβιετική Ενωση.

Προσφύγων, υποκείμενων στις πρόνοιες της Συνθήκης της Λωζάννης, αλλά περιφρονημένων και αγνοημένων τόσο από το κράτος, όσο και από τις ποικίλες «αντιρατσιστικές» οργανώσεις, αλλά και από την Αριστερά, η οποία μετέτρεψε σε ιδεολογικό δόγμα την κυνική εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης της περιόδου 1919-1922 και ελάχιστα ξεπέρασε τις φιλοσταλινικές της καθηλώσεις 

Του Βλάση Αγτζίδη *

(http://pontosandaristera.wordpress.com/2010/04/01/_articles_columns)

Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-04-10

 

Από τον τύπο

  • Το δίλημμα «με τη συντηρητική ή με την προοδευτική παράταξη» θέτει ο πρώην υπουργός Εσωτερικών και νυν στέλεχος του Κινήματος Αλλαγής Γιάννης Ραγκούσης και τάσσεται υπέρ της απλής αναλογικής.

  • Ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 6 το απόγευμα η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον πρωθυπουργό και πρόεδρο του κόμματος Αλέξη Τσίπρα, με βασικό θέμα τις αλλαγές στην τοπική αυτοδιοίκηση και το αναπτυξιακό σχέδιο της χώρας (Growth Stragedy), το οποίο αναμένεται να παρουσιάσει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλωτος στο Eurogroup της 27ης Απριλίου.

  • Στα χρόνια της μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας η χώρα συνήθισε να αντιμετωπίζει τα ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας με επιπολαιότητα και –κυρίως– χαλαρότητα.

  • Η νέα έκθεση του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) για την ελληνική εκπαίδευση δεν περιέχει κάτι που δεν γνωρίζουμε, τουλάχιστον εμπειρικά, ή κάτι που δεν συζητείται ευρέως εδώ και –πολλά– χρόνια. 

  • Το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία σήμερα είναι το «έργο» ενός ανθρώπου. Οταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία, ήταν ένας δυναμικός νέος ανάμεσα σε πολλούς άλλους Τούρκους που πίστευαν στην επαναφορά του Ισλάμ στη δημόσια ζωή, μετά τον αποκλεισμό που επέβαλε ο ιδρυτής του κοσμικού κράτους, Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ). 

  • Δεν αντέχουν άλλο στη Μόρια και δεν μπορούν να πάνε στη Γερμανία, όπως το επιθυμούν. Οπότε φεύγουν από τη Μόρια και καταλαμβάνουν την κεντρική πλατεία της Μυτιλήνης διότι, όπως δήλωσε ο κυβερνητικός τους εκπρόσωπος, εκεί τουλάχιστον κάποιοι τους φέρνουν να φάνε. 

  • Το μεγαλύτερο πρόβλημα των δημοσιογράφων με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι πως δεν τους... προλαβαίνουμε σε ό,τι αφορά τις παρατυπίες, τα ρουσφέτια και τα σκάνδαλα. 

  • Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το επίρρημα «ελέω» το συναντούσαμε σχεδόν αποκλειστικά στη φράση «ελέω Θεού βασιλεύς». Με το δόγμα αυτό οι γαλαζοαίματοι επιχειρούν να νομιμοποιήσουν την κληρονομική εξουσία τους παραπέμποντας στα αδιάφορα ουράνια.

  • «Απρόβλεπτος» και «νευρικός»; Ή μήπως κυνικός και προβλέψιμος;

  • Ο χειρισμός των δαπανών που μειώνουν τη φορολογία έχει θέση σε εγχειρίδιο πολιτικής σκέψης.

  • Η ελληνογαλλική αμυντική συνεργασία, όπως αυτή προκύπτει από τη χρονομίσθωση δύο φρεγατών πολλαπλών αποστολών τύπου FREMM, αλλά και οι προεκτάσεις της (αγορά έπειτα από πενταετία υψηλής τεχνολογίας κορβετών και προμήθεια εξελιγμένων πυρομαχικών), πέρα από το έμμεσο διμερές ενδιαφέρον, έχει ορισμένες επιμέρους ιδιαίτερες πτυχές. 

  • «Η ηθική επανάσταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έλθει ποτέ. Ούτε αυτή ούτε κάποια άλλη. Αυτό που απέξω μοιάζει με μεταρρύθμιση του κράτους είναι στην πραγματικότητα προπέτασμα καπνού. Για να βγει από την κρίση, για να μη θέτει μόνη της εμπόδια στον εαυτό της, η Ελλάδα χρειάζεται πρωτίστως ένα πράγμα: τον νέο άνθρωπο. Αλλά ούτε αυτός θα έλθει. Μόνο ένα πράγμα θα έλθει σίγουρα – η αναστροφή όσο το δυνατόν περισσότερων νόμων και διαταγμάτων που συμφωνήθηκαν με την τρόικα. Και μάλιστα από την πίσω πόρτα, σιγανά και ήσυχα».

  • Ο θάνατος του Αλέξανδρου Σταματιάδη, του 52χρονου άτυχου άνδρα που υπέκυψε τελικά μετά τα πυρά που δέχθηκε από εισβολείς στο σπίτι του, δεν είναι απλώς ένα ακόμη τραγικό συμβάν σε μια μεγάλη πρωτεύουσα.

  • Οι επιτυχημένες πολιτικές ένταξης είναι προς το συλλογικό μας συμφέρον.

  • Οι επιστολές των αναγνωστών της "Κ".

  • #Κcartoon

  • «Η επέτειος της 21ης Απριλίου θυμίζει σε όλους θλιβερές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Εποχές πολιτικής ανωμαλίας, υπονόμευσης των θεσμών, εθνικού και κοινωνικού διχασμού. Η αποφυγή ανάλογων φαινομένων στις μέρες μας αποτελεί θεμελιώδη δημοκρατική υποχρέωση κάθε κόμματος και κάθε πολίτη», σημειώνει η Νέα Δημοκρατί στο μήνυμά της για τη μαύρη επέτειο του πραξικοπήματος.

  • Το δικό του μήνυμα για τα 51 χρόνια από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα, στέλνει ο πρωθυπουργός με ανάρτησή του στο Τwitter.

  • Τα σενάρια για τον σχηματισμό Δεξιάς «Ελιάς» ενόψει των προσεχών εκλογών τροφοδοτεί η επιλογή του υπουργού Αμυνας, Π. Καμμένου, να δεχθεί στο Πεντάγωνο τον πρόεδρο του κόμματος «Νέα Δεξιά» Φ. Κρανιδιώτη και την ανεξάρτητη βουλευτή Κατερίνα Παπακώστα, που προσφάτως ανακοίνωσε νέα πολιτική πρωτοβουλία. 

  • Την πεποίθησή του ότι Ελλάδα και FYROM έχουν βρεθεί πιο κοντά από κάθε άλλη φορά σε λύση εξέφρασε σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο, ο πρωθυπουργός της γείτονος Ζόραν Ζάεφ προσθέτοντας πάντως ότι ενδεχόμενη αποτυχία δεν θα είναι και «το τέλος του κόσμου».

Καιρος στην Αττικη

Partly Cloudy

15°C

Athens

Partly Cloudy

Humidity: 55%

Wind: 19.31 km/h

  • 24 Mar 2016

    Mostly Clear 18°C 11°C

  • 25 Mar 2016

    Thunderstorms 17°C 8°C

Αναζητηση